بایگانی

آمار سایت

  • 0
  • 58
  • 52
  • 3,829
  • 35,835
  • 96,605
  • 108,519
  • 11,778
 
No Image
مشاغل و پیشه های لایزنگان داراب

مشاغل و پیشه های این روستا در گذشته ای نه چندان دور تقریبا محدود بود. شرحی از بسیاری از آنها را من در یک مقاله گرد آورده ام که البته هنوز برای چاپ فکری به حالش نکرده ام. عمده ترین فعالیت اهالی این روستا به باغداری و دامداری محدود می شده که اگر به طور دقیق بخواهیم درباره ی این دو بنویسیم چیزی در حد یک کتاب خواهیم داشت. در زیر به یکی از پیشه ها به طور خلاصه اشاره می شود.

 

پیله¬وَری pi:lavar-i (سوداگری)

پیله¬وَر کسی است که اجناسی را می¬خرد و می¬فروشد و یا اجناسی را با اجناسی دیگر معامله می¬کند. پیله¬ورها اجناسی را از شهرهای دیگر می¬خریدند و به این روستا می¬آوردند و می¬فروختند. همچنین محصولات این روستا را از جمله گل سرخ، بادام، مویز را می¬خریدند و به لار، کرمان و غیره می¬بردند و می¬فروختند و اجناسی چون چای، قند، ادویه¬جات، کُنار، تریاک، پارچه و غیره می¬خریدند و به روستا می-آوردند. برخی نیز با خود محصولات این روستا را نمی¬بردند و فقط برای خرید به شهرهای مجاور می¬رفتند.
بیش¬تر این سوداگران چنان¬که اشاره شد محصولات اهالی این روستا را می¬خریدند و با وسیله¬ی خر به نقاط دیگر حمل می¬کردند. خرها بارها را تا جایی حمل می¬کردند که از محدوده¬ی این روستای کوهستانی خارج شوند. پس از آن بارها را بر شترها سوار می¬کردند و به سایر شهرها می¬بردند. این سوداگران علاوه بر محصولات اصلی مردم یعنی؛ گل سرخ، غنچه¬ی گل سرخ، بادام، مویز، انجیر و گردو، محصولات دیگری از قبیل کتیرا، صمغ بادام و بادام کوهی و امثال این¬ها را نیز از مردم می¬خریدند.
در گذشته¬ای نه چندان دور در این روستا مغازه و یا جایی که به طور مستقل برای داد و ستد در نظر گرفته شود، وجود نداشت. از این رو تمام این داد و ستدها در منزل شخصی افراد صورت می¬گرفت.
نکاتی پیرامون برخی اجناس و داد و ستد آن¬ها
نانوایی: در این روستا تا دو سه دهه پیش نانوایی وجود نداشت و مردم نان خود را در خانه¬ی خود تهیه می¬کردند. زن¬ها و به ندرت برخی آقایان نان می¬پختند که این نان محلی به «نونِ تیری» nun-e ti:r-i معروف است و بسیار نازک است. نیز انواع گرده¬های نان را می¬پختند که بیش¬تر آن¬ها به «کولّو» kullu معروفند.
لبنیات: با اندک تسامحی می¬توان گفت در این روستا لبنیات خرید و فروش نمی¬شده است. تقریباً تمام اهالی خود دارای این فراورده¬های لبنی بوده¬اند. و اگر خانواده¬ای گوسفند نداشت، اقوام و آشنایانشان برای آن¬ها انواع لبنیات را می¬بردند. ناگفته نماند که چون دامداری در این روستا پر رونق بوده داد و ستد بزها و پشمینه¬ها رایج بوده است. (نظر خود را با ما در میان بگذارید)

دسته: گونه های فرهنگ مردم | نويسنده: حسن رنجبر


ارسال نظر

 

No Image
No Image No Image No Image
 
 
 

شعر محلی

هِیْ صذام یایه پَس اَ کو و کَمَر کَمَر کَمَر *** مو گَمونُم اَ دلُم داره خَوَر خَوَر خَوَر . (حسن رنجبر)

ورود

No Image No Image