بایگانی

 
No Image
چند دوبیتی محلی از کتاب اگر آفتاب بتابد

چند دوبیتی از کتاب «اگر آفتاب بتابد». پیش¬تر گفتیم که این کتاب، گزیده¬ای از دوبیتی¬های محمدحسن باقری (غلمل)، حسن رنجبر و علیرضا باقری است. کل کتاب شامل نود دوبیتی است، یعنی؛ از هرکدام از این سه شاعر، سی دوبیتی آمده است. در اینجا ما از هر شاعر دو دوبیتی را می¬آوریم.
محمدحسن باقری (غلمل)

یک
دَلیذ اَ ئی دلُم خین و نذیذی
شذُم اَ غصه غمگین و نذیذی
ایقذ پَلپَل زدم که صورت مو
کِر افتیذ، شذ پُر چین و نذیذی

آوانگاری:
daliδ a i del-om xin o na-δiδ-i
šoδ-om a γossa γamgin o na-δiδ-i
i-qaδ pal-pal zaδ-om ke surat-e mo
ker oftiδ šoδ por-e či:n-o na-δiδ-i

واژه¬ها:
دَلیذ daliδ: چکید. خینxin : خون. پَلپَل زدن pal-pal zaδan: بال¬بال زدن، دلهره داشتن و حرکات تشنج¬آمیز کردن. مو mo: من. کِر افتیذ ker oftiδ: چروکیده شد.

برگردان به فارسی رسمی:
۱-از قلبم خون چکید و غمگین شدم، اما تو متوجه نشدی.
۲-آنقدر با دلهره این¬طرف و آن¬طرف رفتم که صورتم پر از چین و چروک شد، اما تو متوجه نشدی.

دو

وِلُم کِردی مَگفتی دارُم ایرُم
مَگفتی اَ تو و عشق تو سیرُم
نفمیذی که ئی جونُم اَ جونِ
تو بسّه¬یْ اِیْ بِری گُرّی اِمیرُم

آوانگاری:

vel-om kerd-i ma-goft-i dâ:r-om i:-rom
ma-goft-i a to o ešq-e to si:r-om
na-fa:miδ-i ke i jun-om a ju:n-e
to basse-y ey ber-i gorri e-mir-om

واژه¬ها:
وِلُم کِردی vel-om kerd-i: مرا رها کردی. مَگفتی ma-goft-i: به من گفتی. ایرُم i:-rom: می¬روم. بسَّه¬یْ basse-y: بسته است. اِیْ ey: اگر. بری beri: بروی. گُرّی gorri: فوراً. اِمیرُم e-mir-om: می¬میرم.

برگردان به فارسی رسمی:
۱-مرا رها کردی و گفتی از تو و عشق تو سیر هستم و دارم می-روم.
۲-ندانستی که جان من به تو بسته است و اگر بروی فوراً می¬میرم.

***
حسن رنجبر

یک
دَ روزا عینِش عینِ باذ رَفتِن
چه فُایْذِه¬یْ گفتَنُم؟، اِیْ داذ رَفتِن!
بِرَت قدِّ یه خُوْ بیشتر نَویذِن
گمونُم که هَمَه¬شْ تَیّاذ رَفتِن

آوانگاری:
da ru:z-â eyne-š eyne bâ:δ raft-en
če fɔyδe-y goftan-om ey dâ:δ raft-en
ber-at qadd-e ya xô biš-tar navi:δ-en
gamu:n-om ke hama-š ta-yyâ:δ raft-en

واژه¬ها:
دَ da: دیگر. عینِش eyn-eš: همه¬اش. عینِ eyne: مانندِ. رَفتِن raft-n: رفتند. فُایْذِه¬یْ fɔyδe-y: فایده¬ای. بِرَت berat: برایت. نَوْیذِن naviδ-en: نبودند. تَیّاذ ta-yyâδ: از یادت.

برگردان به فارسی رسمی:
۱-دیگر تمام روزها مانند باد رفتند! گفتن من چه فایده¬ای دارد؟ افسوس رفتند!
۲-[آن روزها] برایت به اندازه¬ی یک خواب بیش¬تر نبودند. به گمانم که همه¬ی آن¬ها از یادت رفتند.

دو
تو وَخْتی درد و غم دیذُم چه کِردی؟
گرفتارِ چَشِت بیذُم چه کِردی؟
اَ دُمّال تو جوشیذُم شُوْ و روز
مثِ اُوْ پَسَّه جیشیذُم چه کِردی؟
آوانگاری:
to vaxt-i dard o γam di:δ-om če kerd-i
gereftâ:r-e čaš-et bi:δ-om če kerd-i
a dommâ:l-e to ju:ši:δ-om šô o ru:z
mese ô passa ji:ši:δ-om če kerd-i

واژه¬ها:
وَخْتی vaxt-i: وقتی. چَشِت čaš-et: چشمت. بیذُم bi:δ-om: بودم. اَ دُمّال a dommâl: به دنبال. جوشیذُم jušiδ-om: کوشیدم. پَسَّه passa: پیوسته. جیشیذُم jišiδ-om: جوشیدم.

برگردان به فارسی رسمی:
۱-هنگامی که من درد و غم داشتم، تو چکار کردی؟ گرفتار چشمت بودم، تو چکار کردی؟
۲-روز و شب به دنبال تو کوشیدم و درپی¬ات بودم. مثل آب پیوسته در جوش بودم، تو چکار کردی؟

***
عیرضا باقری

یک
دلُم بونِه¬یْ دل تنگِت گرفته
گِرِ چَشُایْ سیا رنگِت گرفته
هَمه¬یْ روز و هَمه¬یْ شُوْ در خیاله
خیالش میذُایِ پَنگِت گرفته
آوانگاری:
del-om bune-y del-e tang-et gereft-e
ger-e ča:š-ɔ-y seya: rang-et gereft-e
hame-y ruz o hame-y šô dar xeyâl-e
xeyâl-eš miδ-ɔ-ye pang-et gereft-e

واژه¬ها:
بونه¬یْ bune-y: بهانه¬یِ.گِر ger: بهانه. چشُای ča:š-ɔ-y: چشم¬های. شو šô: شب .میذُایِ miδɔ-ye: موهایِ.

برگردان به فارسی رسمی:
۱-دلم بهانه¬ی دل¬تنگیِ تو و چشم¬های سیاه رنگت را گرفته است.
۲-او شب و روز غرق خیال¬بافی است و در خیال خود موهای زیبایت را در دست دارد!

دو
مَخشکیذه هَمه¬یْ بلگام و زرده
هَمه¬یْ فصلام زمسّونه و سرده
بُاهارم هَه یه تیفونی که اَ بُن
بیاره اَ جا مَذر با هرچی درده

آوانگاری:
ma-xoškiδ-e hame-y balg-â:-m o zard-e
hame-y faslâ-m zemessun-e o sard-e
bɔhâr-om ha: ya ti:fun-i ke a: bon
beyâr-a jâ ma-δar bâ har-či dard-e

واژه¬ها:
مَخشکیذه ma-xoškiδ-e: به من خشکیده است. بلگام balg-â:-m: برگ¬هایم. هه ha:: هست. تیفون ti:fun: توفان. اَ جا مَذر a: jâ: ma-δar: مرا از جا بیرون.

برگردان به فارسی رسمی:
۱-برگ¬های من همه خشکیده و زرد است. همه¬ی فصل¬های من زمستان و سرد است.
۲-بهار من هنگامی است که یک توفان من را همراه با تمام دردهایم از جا بیرون بیاورد.

دسته: گونه های فرهنگ مردم | نويسنده: حسن رنجبر


ارسال نظر

 

No Image
No Image No Image No Image
 
 
 

شعر محلی

لبت قِیْطون و دنّون اُسُّغونه *** دو ابروت همچنون تیر و کمونه. (آغابگ فروزان)

ورود

آمار سایت

  • 0
  • 5
  • 32
  • 2,093
  • 9,575
  • 57,208
  • 61,732
  • ۱۳۹۶-۰۶-۰۶
No Image No Image