بایگانی

 
No Image
گزینی از واژه های پهلوی در گویش لایزنگان

«فارسی میانه دنباله ی فارسی باستان است. به این زبان «پهلوی» و «پهلوی ساسانی» هم گفته می شود. این زبان در دوره ی ساسانی زبان رسمی ایران بوده است.»(ابوالقاسمی، ۱۳۹۰: ۱۵۶). تعداد واژه هایی که در گویش لای زنگانی ریشه ی پهلوی، نیز باستان دارند، زیاد است. من چند تا را برای نمونه ذکر می کنم. به اعتقاد برخی، فارسی دری که فارسی امروز نیز ادامه ی آن است، بازمانده و ادامه ی فارسی پهلوی است از این رو بسیاری از واژه های زبان سترگ فارسی امروز بازمانده ی همان دوران است و ریشه های پهلوی و نیز باستان دارند. به همین جهت منظور ما از «واژه هایی که در این گویش ریشه ی پهلوی دارند» این است که برخی واژه هایی که در این گویش هستند ریشه ی پهلوی دارند ولی متروک شده اند و امروزه توسط زبانوران رسمی فارسی استفاده نمی شوند.

فارسی معیار                        گویش لای زنگانی                               فارسی پهلوی
آبستن                                         âpus                                                avos
پخش شدن                               re:či:tan                                          rečiδan
موش                                          mušk                                               mošk
برهنه                                            lu:tak                                                li:t
بخش                                          pârag                                               park
انتها                                            dum                                                dom
الوار اتاق                                      frasp                                                faras
اجازه دادن                                 hištan                                              vâštan
قورباغه                                        vak                                                   bak
سوسمار                                  karpak                                              kelpak
کلیه                                        gurtak                                              gorčak
رفتن                                        šutan                                                šoδan
دیروز                                        di:g                                                    digna

منابع

ابوالقاسمی، محسن. (۱۳۹۰). راهنمای زبانهای باستانی ایران، جلد دوم. تهران: سازمان مطالعات و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه ها (سمت) مرکز تحقیق و توسعه ی علوم انسانی. چاپ هشتم.

دسته: گونه های فرهنگ مردم | نويسنده: حسن رنجبر


نظرات بینندگان:
حسین گفته:

سلام.خسته نباشی.به نظر من اگه بشه در کنار گویش روستا به زبان لاتین به ضورت پارسی هم باشه برای عموم وخیلیای دیگه بهتر و قابل فهم تر هست.

فک کنم بشه به صورتی احتمالی قدمتی واسه روستا از طریق همین گویش در نظر گرفت.


ارسال نظر

 

No Image
No Image No Image No Image
 
 
 

شعر محلی

به سنِّ شَص رسیذُم گشته یُم پیر *** به هشتاذ که رسیذ، گشتم زمینگیر (حسین سرفراز)

ورود

آمار سایت

  • 0
  • 1
  • 13
  • 100
  • 885
  • 42,196
  • 45,305
  • ۱۳۹۵-۱۲-۲۹
No Image No Image