بایگانی

آمار سایت

  • 0
  • 58
  • 52
  • 3,829
  • 35,835
  • 96,605
  • 108,519
  • 11,778
 
No Image
گویش

گویش¬شناسی یکی از شاخه¬های علمی زبان¬شناسی است که هدف آن گردآوری گویشها و توصیف علمی آنها است. گویش¬ها و زبان¬های محلی، منبع بسیار غنی برای پژوهش¬های زبانی، ادبی، جامعه¬شناسی، مردم¬شناسی و تاریخی است. در ایران گردآوری گویش¬ها و لهجه¬ها و توصیف علمی آنها می¬تواند بسیاری از مشکلات فقه¬اللغوی و دستور زبان فارسی را حل کند و واژگان آنها در ساختن واژه¬های نو مورد استفاده قرار گیرد. نیز می¬توان بسیاری از نکات مبهمی را که در متون کهنه¬ی فارسی دری وجود دارد را روشن نمود. (زمردیان، ۱۳۷۹: ۱۳ و ۱۴ با تصرف)
برای بررسی هر گویش یا لهجه نخست باید پیکره¬ی زبانی آن را مطابق دستورالعمل¬های لازم تهیه کرد. پس از آن که پیکره¬ی زبانی فراهم آمد، پژوهشگر آن را بر طبق اصول زبان¬شناسی توصیف می¬نماید. در این بررسی¬ها و توصیف¬ها «ساخت آوایی» از دیگر مباحث مقدّمتر است. پس از این باید به ساخت دستوری که شامل ساخت¬واژه (صرف) و نحو است پرداخته شود. سپس باید فرایندهای واجی مورد بررسی قرار گیرد. (همان: ۱۵) در هر گویشی ممکن است به فرایندهای گونه¬گونی برخورد کنیم که لازم است آنها را با قواعد واج¬شناسی و آواشناسی بسنجیم و تطبیق (؟) دهیم.

 

دسته: | نويسنده: حسن رنجبر



ارسال نظر غير فعال است.

 

No Image
No Image No Image No Image
 
 
 

شعر محلی

به سنِّ شَص رسیذُم گشته یُم پیر *** به هشتاذ که رسیذ، گشتم زمینگیر (حسین سرفراز)

ورود

No Image No Image